Katrien

Woonplaats: 
Oostende
Geboortejaar: 
1959
Mijn geboorteritueel: 
Onze na-oorlogse moeders waren er onder invloed van de reclamevoering van Nestlé van borstvoeding afgestapt. Maar wij, babyboomers, begonnen te twijfelen aan melkpap en papfles. Vanaf de jaren 70 van vorige eeuw werd borstvoeding opnieuw gepromoot. Aanvankelijk had het iets van back to nature en werden vrouwen met een kind aan de borst met grote ogen bekeken, maar stilaan werd het weer trendy. Zo trendy zelfs dat elke extra milliliter wordt afgekolfd om flesjes te vullen voor in de vriezer. En voelt een moeder bij wie het voeden om een of andere reden niet lukt, zich zelfs (volslagen onterecht!) wat schuldig. Met borstvoeding wordt evenwel de hand gereikt naar een traditie die teruggaat tot het begin van de mensheid en eigenlijk nog tot ervoor. Het eerste ‘aanleggen’ van een kind zal vroeger zeer zeker heel spontaan zijn gebeurd, maar desondanks had het toch wel iets van een ritueel. Zoals ook nu nog. Een kind ‘aanleggen’ is dezelfde handeling uitvoeren als zoveel vrouwen voor ons deden. Nu is er vaak wat hulp van de vroedvrouw die met deskundige kennis en met manuele assistentie de melk op gang helpt, maar wij waren indertijd - de jaren 70 - op onszelf aangewezen. Maar het gebaar van het kind vast te pakken, de tepel in zijn mondje te duwen, het zat in onze handen. Eerst wat afwachten, kijken of het wil zuigen of toch iets in die richting probeert. En dan is er ineens de melk die ‘toeschiet’. Een onbeschrijflijk gevoel. Het voelde als een overwinning, het voelde als een immens gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Maar ook als een oeroud ritueel.
Trefwoord(en): 
Borstvoeding